Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2007

Απάντηση μιας άηχης κραυγής...

Σε εικονικό χαρτί σπίτι θα χτίσω
με σκέψεις πέτρινες, μα ζωντανές
δικό σου καταφύγιο να γίνει
της μοναξιάς τις νύχτες που θα κλαις...

Στενό το μονοπάτι που ταξίδευες
μοναχικός ο δρόμος της ζωής
δίπλα σου να σταθώ δεν το περίμενες
απάντηση μιας άηχης κραυγής...

Βαθιές ανάσες γινήκαν τα όνειρα
μα από ένα όνειρο μην κρατηθείς
το χέρι άπλωσε να σε κρατήσω
πρωτού στην άβυσσο ξανά χαθείς...

Φλόγα η ψυχή μου, θα σε τυλίξει
μα μη φοβάσαι, δε θα καείς
θα προσπαθήσει να σε ζεστάνει
σαν χιόνι να λιώσει ο πόνος που ζεις...

Στη σκέψη μου είσαι, να το θυμάσαι
όσο μακριά κι αν ξέρεις πως ζείς
αυτά που νιώθεις μην τα φοβάσαι
στη σκέψη μου είσαι...
εκεί θα ζείς...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΑΚΟΥΜΠΩ...

Οι σκέψεις γίνονται λέξεις και ξεχύνονται σαν άγρια άλογα που ελεύθερα καλπάζουν σε καταπράσινα λιβάδια...
Θεατής, ανήμπορος να τα ελέγξω, εγώ...
Το ποδοβολητό τους αισθάνομαι στο στήθος μου μέσα κάθε φορά που μια γραφή ολοκληρώνεται...
Παίρνει ζωή, οργανισμός αυτόνομος, μοναδικός...
Αναμνήσεις ενός μελλοντικού ονείρου...
Ξεκομμένο από κάθε παρελθόν ή παρόν...
Ικανό να προσφέρει τον Παράδεισο μέσα από της Κόλασης τις φλόγες...
Την ψυχή μου μπρος στα μάτια σας ακουμπώ...
Απόψε...

Blog Widget by LinkWithin