Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2007

Όνειρο ή Εφιάλτης...;

Πήγε τέσσερις μα ο Μορφέας ούτε κι απόψε με θυμήθηκε.
Καταδικασμένη κι απόψε να βυθίζομαι στις σκέψεις μου...
Τουλάχιστον όταν κοιμάμαι ξεχωρίζω τ' όνειρο απ' τον εφιάλτη,
στον ξύπνιο μου ποτέ δεν τα κατάφερα...
Κι όπως οι σκέψεις με κατακλύζουν κι απόψε, αναρωτιέμαι...
Όνειρο ή Εφιάλτης;,

Όλη η ζωή μου έναν εφιάλτη θυμίζει νομίζω.
Ένας διάδρομος μακρύς, λευκός...
Τα φώτα στο ταβάνι του με τυφλώνουν...
Περνάνε γρήγορα τα φώτα πάνω απ' το κεφάλι μου
και η μυρωδιά αυτή του αντισηπτικού μου προκαλεί αηδία.
Έτσι είναι η ζωή μου, αυτός ο διάδρομος,
κι εγώ κείτομαι πάνω σ' ένα φορείο
που πάντα κάποιος άλλος κατευθύνει.
Και που με πηγαίνει;
Κάθε φορά σε αίθουσα καινούρια,
ψυχρή, αποστειρωμένη...

Όταν θα βγω από την αίθουσα μια ουλή στο σώμα
θα μου θυμίζει αυτό που μου πήραν,
αυτό που έχασα.
Λουλούδια θα γεμίσουν το δωμάτιο
και το παυσίπονο θα τρέχει αργά στη φλέβα μου
ώσπου το άρωμά τους και η πίκρα του
να σβήσουν απ' το σώμα μου τον πόνο
κι απ' το μυαλό τη μνήμη...
Για λίγο, θα μ' αφήσουν εκεί
ώσπου να ακονίσουν και πάλι το νυστέρι τους
και να με οδηγήσουν ξανά σε κάποιο νέο χειρουργείο...

Μα, κάπου κάπου,
όταν ριγώ στις αλλαγές των καιρών,
οι ουλές πονάνε, για λίγο, και πάλι...
Και τότε οι μνήμες επιστρέφουν, για λίγο,
και μου θυμίζουν όλα όσα έχασα,
όλα όσα μου πήραν...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΑΚΟΥΜΠΩ...

Οι σκέψεις γίνονται λέξεις και ξεχύνονται σαν άγρια άλογα που ελεύθερα καλπάζουν σε καταπράσινα λιβάδια...
Θεατής, ανήμπορος να τα ελέγξω, εγώ...
Το ποδοβολητό τους αισθάνομαι στο στήθος μου μέσα κάθε φορά που μια γραφή ολοκληρώνεται...
Παίρνει ζωή, οργανισμός αυτόνομος, μοναδικός...
Αναμνήσεις ενός μελλοντικού ονείρου...
Ξεκομμένο από κάθε παρελθόν ή παρόν...
Ικανό να προσφέρει τον Παράδεισο μέσα από της Κόλασης τις φλόγες...
Την ψυχή μου μπρος στα μάτια σας ακουμπώ...
Απόψε...

Blog Widget by LinkWithin