Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2007

Δε χαράζω πορείες πια...


Μια ανατολή μου ζήτησες...
Κι εγώ στην αρνήθηκα...
Οχι επειδή δεν ήθελα να τη ζήσω μαζί σου...
Αλλά γιατί φοβήθηκα...
Πως θα 'ταν αδύνατο έπειτα να σε χάσω...

Ο έρωτας έζησε μια μέρα...
Μα μην κλάψεις στο χαμό του...
Χαμογέλα μαζί μου...
Μας χάρισε ζωή...
Ας του χαρίσουμε τις μνήμες μας...

Χάθηκα στην αγκαλιά σου μέσα...
Μα βρήκα το δρόμο για το σπίτι μου...
Αυτό είσαι...
Ο προσωπικός μου χώρος...
Η ηρεμία της ψυχής μου...

Οι λέξεις ηχούν απαλά μέσα μου...
Οι ανάσες σου βαριές χαρίζουν ρίγη στο κορμί...
Δε σου ζητώ γραφές πια...
Δε σου ζητώ ποίηση...
Γίναμε ποιήση, εσύ το ένιωσες...;

Ο χρόνος έπαψε να υπάρχει...
Δε μετρώ τις στιγμές...
Χάθηκα στα μονοπάτια τους...
Μη μου δείξεις το δρόμο...
Χαμένη για πάντα θέλω να μείνω...

Δε μιλώ πια...
Αφουγκράζομαι τον ήχο σου...
Δε σκέφτομαι πια...
Η λογική δε χωράει ανάμεσά μας...
Δε χαράζω πορείες πια...
Αγγιξα τον προορισμό μου...
Η μοναξιά πέθανε...
Κράτα με κοντά σου...

Ανάσα μου...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΑΚΟΥΜΠΩ...

Οι σκέψεις γίνονται λέξεις και ξεχύνονται σαν άγρια άλογα που ελεύθερα καλπάζουν σε καταπράσινα λιβάδια...
Θεατής, ανήμπορος να τα ελέγξω, εγώ...
Το ποδοβολητό τους αισθάνομαι στο στήθος μου μέσα κάθε φορά που μια γραφή ολοκληρώνεται...
Παίρνει ζωή, οργανισμός αυτόνομος, μοναδικός...
Αναμνήσεις ενός μελλοντικού ονείρου...
Ξεκομμένο από κάθε παρελθόν ή παρόν...
Ικανό να προσφέρει τον Παράδεισο μέσα από της Κόλασης τις φλόγες...
Την ψυχή μου μπρος στα μάτια σας ακουμπώ...
Απόψε...

Blog Widget by LinkWithin