Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2008

Τίποτα και όλα...

Τσακισμένα φτερά…
Πληγές που αιμορραγούν…
Κι όνειρα που δεν τολμούν αληθινά να γίνουν…

Ο ήλιος ν’ ανατείλει δεν πρόλαβε…
Στο σκοτάδι μεγάλωσα…
Και δεν το φοβάμαι…

Ήλιος φωτεινός, μπροστά μου πρόβαλλες…
Τι κι αν πιστεύεις σκοτεινός πως είσαι…
Εγώ τη φωτιά σου ένιωσα…

Υγρό πυρ στις φλέβες σου κυλά…
Υγρό πυρ που στο κορμί μου έσταξες…
Και μ’ έκαψες…

Φτερά που επιθυμούν ν’ ανοίξουν…
Πληγές που επουλώνονται…
Κι όνειρα που ξεθάρρεψαν και ζουν…

Εσύ είσαι το όνειρο…
Εκείνο που τολμώ να ονειρευτώ…
Κι η μόνη αλήθεια που γνωρίζω…

Εσύ είσαι η ζωή…
Κι ο έρωτας…
Κι ο πόνος…

Εσύ είσαι η στιγμή…
Κι η διάρκεια…
Κι ο χρόνος…

Εσύ…
Εγώ…
Εμείς…

Τίποτα και όλα…
Εδώ και πουθενά…
Ποτέ… μα και για πάντα…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΑΚΟΥΜΠΩ...

Οι σκέψεις γίνονται λέξεις και ξεχύνονται σαν άγρια άλογα που ελεύθερα καλπάζουν σε καταπράσινα λιβάδια...
Θεατής, ανήμπορος να τα ελέγξω, εγώ...
Το ποδοβολητό τους αισθάνομαι στο στήθος μου μέσα κάθε φορά που μια γραφή ολοκληρώνεται...
Παίρνει ζωή, οργανισμός αυτόνομος, μοναδικός...
Αναμνήσεις ενός μελλοντικού ονείρου...
Ξεκομμένο από κάθε παρελθόν ή παρόν...
Ικανό να προσφέρει τον Παράδεισο μέσα από της Κόλασης τις φλόγες...
Την ψυχή μου μπρος στα μάτια σας ακουμπώ...
Απόψε...

Blog Widget by LinkWithin