Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2008

Φεύγω λοιπόν...

Κλείνω τα μάτια…
Η μορφή σου το σκοτάδι έσκισε…
Σε θυμάμαι…
Στο πλευρό μου…
Ήρεμος…
Γητευτής ονείρων…

Πλησιάζει η ώρα…
Ο χρόνος μας τελείωσε…
Ξανά…
Σειρά μου να σ’ αφήσω…

“Και πώς να σ’ αποχωριστώ
Και πώς να σου μακρύνω…”

Απεγνωσμένες οι αισθήσεις…
Αναμνήσεις συλλέγουν…
Μυρίζω…
Αφουγκράζομαι…
Γεύομαι…
Κοιτώ…
Αισθάνομαι…

Έμπνευση το κορμί σου στων δαχτύλων μου τις άκρες…
Ζωγραφιά η μορφή σου στο βλέμμα μου…
Σταγόνες έρωτα στο μέτωπό σου…
Τη γεύση τους στα χείλη μου κρατώ…
Της ανάσας σου ο ήχος μουσική…
Ευωδιά ονείρου το άρωμά σου…

“Και πώς να ζήσω δίχως σου
Τον ξορισμό εκείνο…”

Φεύγω λοιπόν…
Στοιβαγμένες μέσα μου οι μνήμες…
Άλυτος κόμπος η ψυχή…
Δε το μπορώ…
Δε το αντέχω…
Απ’ τα ψηλά στα χαμηλά και πάλι…

Φεύγω λοιπόν…
Δε θ’ αργήσω καρδιά μου…
Σύντομα…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΑΚΟΥΜΠΩ...

Οι σκέψεις γίνονται λέξεις και ξεχύνονται σαν άγρια άλογα που ελεύθερα καλπάζουν σε καταπράσινα λιβάδια...
Θεατής, ανήμπορος να τα ελέγξω, εγώ...
Το ποδοβολητό τους αισθάνομαι στο στήθος μου μέσα κάθε φορά που μια γραφή ολοκληρώνεται...
Παίρνει ζωή, οργανισμός αυτόνομος, μοναδικός...
Αναμνήσεις ενός μελλοντικού ονείρου...
Ξεκομμένο από κάθε παρελθόν ή παρόν...
Ικανό να προσφέρει τον Παράδεισο μέσα από της Κόλασης τις φλόγες...
Την ψυχή μου μπρος στα μάτια σας ακουμπώ...
Απόψε...

Blog Widget by LinkWithin