Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2008

Δε θα χαθώ απόψε...

Πονάει η νύχτα μάτια μου…
Πονάει σαν το σκοτάδι νιώθω ν’ αγγίζει το κορμί μου…
Ένα κορμί που της ζωής την ομορφιά στο πλάι σου γνώρισε…

Και να ξεχάσει δε μπορεί…

Τις νύχτες που το σκοτάδι σύμμαχος ήταν…
Σε ταξίδια δίχως τέλος…
Νύχτες στολισμένες όνειρα…
Ώρες ατέλειωτες που κύλησαν γοργά…
Κι αναμνήσεις έγιναν…
Ενός ονείρου δέσμιου του χρόνου που απλόχερα μας κλέβουν…

Αδυσώπητος ο χρόνος μάτια μου…
Μα σ’ αγαπώ…
Δε θα χαθώ απόψε…
Στης ανάσας σου τη φλόγα τους φόβους μου θα κάψω…
Και το σκοτάδι θα χαθεί…

Ακόμα μια φορά…
Ακόμα ένα ξημέρωμα…

Εκεί βρίσκεσαι…
Κι εγώ εδώ…
Δίπλα σου…
Μέσα σου…
Πάντα…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΑΚΟΥΜΠΩ...

Οι σκέψεις γίνονται λέξεις και ξεχύνονται σαν άγρια άλογα που ελεύθερα καλπάζουν σε καταπράσινα λιβάδια...
Θεατής, ανήμπορος να τα ελέγξω, εγώ...
Το ποδοβολητό τους αισθάνομαι στο στήθος μου μέσα κάθε φορά που μια γραφή ολοκληρώνεται...
Παίρνει ζωή, οργανισμός αυτόνομος, μοναδικός...
Αναμνήσεις ενός μελλοντικού ονείρου...
Ξεκομμένο από κάθε παρελθόν ή παρόν...
Ικανό να προσφέρει τον Παράδεισο μέσα από της Κόλασης τις φλόγες...
Την ψυχή μου μπρος στα μάτια σας ακουμπώ...
Απόψε...

Blog Widget by LinkWithin