Κυριακή, 27 Μαΐου 2007

Η φώτο...ο τίτλος μου



Χμμμ..καλημέρα κι απέ με...

Συνηθισμένη ώρα για εμένα, 4 κ 43 εδώ, πάνω που ίσα-ίσα ξημερώνει...ο καιρός χάλι μαύρο, βροχή και κρύο. ΔΕ σας ζηλεύω καθόλου! ίσα-ίσα χαίρομαι κιόλας, για να ΜΗΝ σας ζηλεύω!...Είμαι στη δουλειά..είναι η τέταρτη μέρα στη σειρά (βράδυ δλδ), και σήμερα νιώθω πιο ξεκούραστος από ποτέ...

Πήρα ανάσες τρελές, πήρα πνοές ζωής, πήρα το κουράγιο, κατάπια τις πίκρες μου κι είπα να επιστρέψω....Η ζωή είναι περίεργη σε φάσεις, και προπαντώς άδικη. Πάντα θα υπάρξει μια στιγμή που θα σου απομακρύνει κάτι που αγαπάς...Βέβαια, όσο και να στο πάρει μακριά, πάλι θα σ αγαπώ...Έψαχνα όλη την εβδομάδα να βρω μια θεραπεία, ένα φάρμακο...το είχα μπροστά μου, αλλά δεν το έπαιρνα...δεν είναι μαλακία?...είναι, δεν είναι, δεν κάνεις πάντα αυτό που κάνει καλό..ή μάλλον, αργείς μέχρι να το κάνεις..

Ίσως μάλλον έπρεπε, να μπω εδώ μέσα....τώρα Μαρία μου, γεια σου...για λίγο έλειψα κι ήρθα να μείνω πάλι, σπίτι...

Ν.

1 σχόλιο:

mantinada είπε...

Πέρασε καιρός Νικόλα μου...
Ξέρω πως ήταν δύσκολα για σένα...
Ξέρω πως δεν είχες καταλάβει...
Πως δεν είμαστε απλοί γνωστοί...
Είμαστε κάτι περισσότερο...
Είμαστε ΦΙΛΟΙ...
Και χαίρομαι που επέστρεψες σπίτι...
Μαζί το ξεκινήσαμε, θυμάσαι;
Και κάθε μέρα μεγαλώνει όλο και πιο πολύ...
Μην ξαναχάσεις το δρόμο...
Αλλά κι αν σου ξανασυμβεί...
Εδώ θα είμαι να σε βοηθήσω να τον ξαναβρείς...

Μαρία Κ.

ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΑΚΟΥΜΠΩ...

Οι σκέψεις γίνονται λέξεις και ξεχύνονται σαν άγρια άλογα που ελεύθερα καλπάζουν σε καταπράσινα λιβάδια...
Θεατής, ανήμπορος να τα ελέγξω, εγώ...
Το ποδοβολητό τους αισθάνομαι στο στήθος μου μέσα κάθε φορά που μια γραφή ολοκληρώνεται...
Παίρνει ζωή, οργανισμός αυτόνομος, μοναδικός...
Αναμνήσεις ενός μελλοντικού ονείρου...
Ξεκομμένο από κάθε παρελθόν ή παρόν...
Ικανό να προσφέρει τον Παράδεισο μέσα από της Κόλασης τις φλόγες...
Την ψυχή μου μπρος στα μάτια σας ακουμπώ...
Απόψε...

Blog Widget by LinkWithin