Κυριακή, 27 Μαΐου 2007

Μια πνοή...


Σε μια αφηρημένη μου πνοή, τραγικά τυλίγεται γύρω της όλη μου η ζωή, μοιάζουν τα όνειρά μας σαν δυο σταγόνες νερό, το μονοπάτι μας διαφορετικό, μοναχικό, μοναδικό, ολόιδιο, μα αλλάζει το σκηνικό, ηθοποιός, και άλλα ρούχα φορώ, διαφορά ψυχής με ψυχή, γνώρισα την ψυχή μου και θέλησα να χαθεί για πάντα, στο κενό πέφτω θα με πιάσεις; Έτσι μου είπα μια φορά και έναν καιρό, το έκανα παραμύθι και ταξίδεψα εκεί που κούρνιασαν οι μοναχικοί λύκοι, αυθόρμητα, ποτέ στημμένα, ανοίγω ψυχολογικά κενά, όλοι έχουμε απωθημένα, προσπάθησα να κλέψω απ' τον ήλιο φως, κάηκα δυστυχώς, ήμουνα μόνος, έτσι σκέφτηκα αλλιώς, κρύφτηκα στη νύχτα και εκείνη με αγκάλιασε, κάτι μέσα μου αγάλλιασε, μα στο τέλος της μέρας μόνο μου με ΑΦΗΣΕ!!!!!!!!!!!

5 σχόλια:

mantinada είπε...

...προσπάθησα να κλέψω απ' τον ήλιο φως, κάηκα δυστυχώς, ήμουνα μόνος, έτσι σκέφτηκα αλλιώς, κρύφτηκα στη νύχτα και εκείνη με αγκάλιασε, κάτι μέσα μου αγάλλιασε, μα στο τέλος της μέρας μόνο μου με ΑΦΗΣΕ!

Στο ΄χω ξαναπεί...
Μόνοι είμαστε μόνο όταν το επιλέγουμε εμείς οι ίδιοι...
Αν και συχνά έχω νιώσει αυτό που αφηγείσαι...

θλιμμένος παλιάτσος είπε...

Ναι...
Έχεις συναντήσει τη ψυχή σου.
Το δικό σου άγγελο ,τη ψυχή σου ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΗ μέσα σε ανθρώπινο σώμα....
Και αυτό που για τους "υπόλοιπους" λέγεται μοναξιά μόνο για σένα θα έχει πραγματικά νόημα.
Με τι ανθρώπινες λέξεις, με τι λόγια και στίχους μπόρεις να περιγράψεις τον ήχο που κάνει ένα τριαντάφυλλο όταν πέφτει σε ένα γυάλινο πάτωμα ...
Μόνο ΕΣΥ ξέρεις...
πως σου " μιλάνε " τα όνειρα και η ψυχή ... ποιός ο ήχος και η πραγματική φωνή της καρδιάς.
Ενα ήσυχο βράδυ πρίν το χάραμα έρθει, αν νιώσεις κάτι ζεστό και όμορφο να σε αγκαλιάζει...να ξέρεις αυτό είναι. Μαζί του αφήσου και άστο να σε κλέψει.
Στα αστέρια να σε ταξιδέψει μέχρι να φτάσετε στο δικό σας αστέρι. Εκεί μαζί του θα καίγεσαι.
Μόνη ποτέ δεν είσαι. Ούτε θα είσαι. Είτε το επιλέξεις είτε όχι

Καλημέρα

θλιμμένος παλιάτσος είπε...

Tο ξέρεις ήδη...
ο άγγελος σου είναι μαζί σου και ψιθυρίζει γλυκά στο αυτί σου, τον ακούς και του μιλάς, σου αγγίζει ανάλαφρα το δέρμα , σου χαιδεύει την ψυχή και έρχεται στα όνειρα σου... με φώς και χρώματα

Spinellos είπε...

Μόνη δεν θα ναι...αλλά άμα το επιλέξει να ναι τελείως μόνη...έτσι θα ναι..

Ναι ξέρω...εννοάς ότι δεν θα την αφήσει να ναι μόνη της...υπάρχουν στιγμές όμως που είναι μόνη και μόνο η ίδια το ξέρει...

Ανώνυμος είπε...

τα ονειρα σας ο πονος μου
η ζωη σας η θλιψη μου
η αγαπη σας απομειναρια σταχτης
σε ενα ξημερωμα τυλιγμενο στην νυχτα, η μοναξια ο ερωτας μου.
ο καθρεφτης ραγισμενος και το ξημερωμα εφυγε πριν πεντε λεπτα
ειρωνια δεν ειναι?

οι σκιες ζουν στο σωμα μου
το σωμα μου αγκαλιαζει τις σκιες


ΣΚΙΑ ΜΟΥ Σ ΑΓΑΠΩ

ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΑΚΟΥΜΠΩ...

Οι σκέψεις γίνονται λέξεις και ξεχύνονται σαν άγρια άλογα που ελεύθερα καλπάζουν σε καταπράσινα λιβάδια...
Θεατής, ανήμπορος να τα ελέγξω, εγώ...
Το ποδοβολητό τους αισθάνομαι στο στήθος μου μέσα κάθε φορά που μια γραφή ολοκληρώνεται...
Παίρνει ζωή, οργανισμός αυτόνομος, μοναδικός...
Αναμνήσεις ενός μελλοντικού ονείρου...
Ξεκομμένο από κάθε παρελθόν ή παρόν...
Ικανό να προσφέρει τον Παράδεισο μέσα από της Κόλασης τις φλόγες...
Την ψυχή μου μπρος στα μάτια σας ακουμπώ...
Απόψε...

Blog Widget by LinkWithin