Παρασκευή, 25 Μαΐου 2007

Θέμα επαφής


To να κάτσω να γράψω στίχους είναι θέμα επαφής
της ψυχής και του μυαλού μα χάθηκα στα στενά
μιας θλιμένης εποχής και πήρα το μονοπάτι ενός
δρόμου σκοτεινού άγγελοι και ξωτικά μας εγκατέλειψαν
γίναν παραμύθι όσα να σκεφτώ ότι να σκεφτώ μόνο
τα δάκρυα του ουρανού μου διώχνουνε τη λύπη
όλοι στον κοσμο έχουν κάτι που τους ανήκει
σαν τον αλήτη έχω τον ουρανό στις σκοτεινές ιριδίζουσες
αποχρώσεις μη μου πεις πως είσαι ένας από αυτούς που
με νιώθεις φωνάζω με σκιαγραφήσεις μολυβιού πάνω
σε λευκό χαρτί πονάνε σαν μυδρο στα μάτια οι σκέψεις
για τις δυνατές συγκινήσεις αλυσίδες γερές που σκούριασαν
στο πέρασμα του χρόνου αναμνήσεις αφήνουν ανοιχτές πληγές
στόματα ξερνάνε βρώμικο αίμα η νύχτα απόψε έχει
όψη παιδιού παρατημένο σε παγκάκι κουρνιασμένο
αθώα μάτια και σώμα πληγωμένο με βρώμικα ρούχα
και πρόσωπο απ' του κόσμου την απόγνωση κατατρομαγμένο
παρ' όλα αυτά μας παίρνει αγκαλιά νύχτα μείνε κοντά
μέσα απ' τις σκιές προσπαθεί να ενώσει τα όνειρα σαν ιδανικά
ανθρώπινοι χαρταετοί που πετάνε ψηλά και χάνουν το δρόμο
σπάει ο σπάγκος που τον κράταγαν παιδικά χέρια
βιασμός ψυχής μέσα από ένα αντίο που ακουμπάει τα αστέρια!!!!!!!!!!!!!!

2 σχόλια:

soul είπε...

ειμαι αθλιος οεοο

mantinada είπε...

Είσαι, το ξέρουμε... Αλλά και τέτοια κρίση αυτογνωσίας, απίστευτη μου φαίνεται...!!!

Καλώς όρισες φιλαράκι μου στο Σπίτι μου...
Συνέχισε να γράφεις, άθλιος ή όχι οι εικόνες σου είναι πολύ δυνατές!!!

ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΑΚΟΥΜΠΩ...

Οι σκέψεις γίνονται λέξεις και ξεχύνονται σαν άγρια άλογα που ελεύθερα καλπάζουν σε καταπράσινα λιβάδια...
Θεατής, ανήμπορος να τα ελέγξω, εγώ...
Το ποδοβολητό τους αισθάνομαι στο στήθος μου μέσα κάθε φορά που μια γραφή ολοκληρώνεται...
Παίρνει ζωή, οργανισμός αυτόνομος, μοναδικός...
Αναμνήσεις ενός μελλοντικού ονείρου...
Ξεκομμένο από κάθε παρελθόν ή παρόν...
Ικανό να προσφέρει τον Παράδεισο μέσα από της Κόλασης τις φλόγες...
Την ψυχή μου μπρος στα μάτια σας ακουμπώ...
Απόψε...

Blog Widget by LinkWithin