Σάββατο, 7 Απριλίου 2007

...Προσδοκώ Ανάσταση νεκρών


Πόσο άδικο είναι για μια καρδιά να υπολειτουργεί χρόνια ατέλειωτα,
να χαλιναγωγεί τις επιθυμίες της,
να σκίζει χάρτες με προορισμούς παραδείσιους χαραγμένους
ώστε να καταφέρει κάποτε να πάψει να πονά για όλα εκείνα που όνειρα μένουν...
Πόσο, ακόμα περισσότερο,
άδικο είναι για την ίδια καρδιά να σκιρτήσει μια φορά ακόμα

(ίσως για τελευταία φορά)
,
να νιώσει το αίμα να ρέει καυτό,
να παρα-δοθεί άνευ όρων στο όνειρο,
να ξυπνήσει απ' το λήθαργό της,
να χαράξει μια τελευταία πορεία ζωής στα μονοπάτια μιας Ψυχής άλλης απ' τη δική της και κάπου εκεί,
στην ανάσταση της Ελπίδας της,
να χυμάει πάνω της το θεριό της Ζήλειας έτοιμο να ξεσκίσει με μανία κάθε όμορφο συναίσθημα,
για να τραφεί με όνειρα...

Απ' όλα τα συναισθήματα του κόσμου τη Ζήλεια μισώ περισσότερο.
Κι αυτό γιατί αναγκάζει τον Έρωτα, την Αγάπη, να πάψουν να είναι τα αγγελικά εκείνα συναισθήματα που εξυψώνουν τον καθένα μας.
Γίνονται τερατόμορφα πλάσματα που πληγώνουν ανεπανόρθωτα το δημιουργό τους αλλά και όσους τον περιβάλλουν.

Ο Έρωτας, η Αγάπη είναι Ζωή...
Η Ζήλεια είναι Θάνατος...

Μέρα που είναι λοιπόν σήμερα...
"...Προσδοκώ Ανάσταση νεκρών και Ζωή του μέλλοντος αιώνος,
Αμήν..."

2 σχόλια:

Αναστασία είπε...

Τέρας με ράμφος και νύχια ατσάλινα
η ζήλεια.Ξεσκίζει την ψυχή κι απλώνει ματωμένα πέπλα μπρος το βλέμμα. Ψιθυρίζει μαυλιστικά και ξεσηκώνει κύματα παράνοιας, θολώνει το μυαλό...
Η Αγάπη μόνο μπορεί να παλαίψει με
τον δράκο της ζήλειας, να σβήσει τις
φλόγες που ανάβει... και να φέρει
την Ανάσταση του ονείρου ...
Εύχομαι να έρθει η Ανάσταση που περιμένεις...

mantinada είπε...

Να 'σαι καλά Αναστασία μου...
Αν και δύσκολο το βλέπω...
Βλέπεις η Αγάπη μπορεί πολλά να κάνει, αλλά μόνο όταν είναι αμφίδρομη...
Και είναι στιγμές που αναρωτιέμαι αν υπήρξε ποτέ στη ζωή μου μια τέτοια αμφίδρομη Αγάπη...
Την εκτίμησή μου, καλή μου φίλη, και πολλές ευχές για απόψε, αλλά και για αύριο που γιορτάζεις!

ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΑΚΟΥΜΠΩ...

Οι σκέψεις γίνονται λέξεις και ξεχύνονται σαν άγρια άλογα που ελεύθερα καλπάζουν σε καταπράσινα λιβάδια...
Θεατής, ανήμπορος να τα ελέγξω, εγώ...
Το ποδοβολητό τους αισθάνομαι στο στήθος μου μέσα κάθε φορά που μια γραφή ολοκληρώνεται...
Παίρνει ζωή, οργανισμός αυτόνομος, μοναδικός...
Αναμνήσεις ενός μελλοντικού ονείρου...
Ξεκομμένο από κάθε παρελθόν ή παρόν...
Ικανό να προσφέρει τον Παράδεισο μέσα από της Κόλασης τις φλόγες...
Την ψυχή μου μπρος στα μάτια σας ακουμπώ...
Απόψε...

Blog Widget by LinkWithin