Κυριακή, 30 Μαρτίου 2008

Μία μορφή αντίκρισα απόψε…


Μία μορφή αντίκρισα απόψε…

Μες στις σκιές…
Αγρίμι τρομαγμένο…
Που λεύτερο παντοτινά λαχτάρησε να είναι…

Λεύτερο…
Κι όχι σε τοίχους…
Τρόπαιο των κυνηγών της νιότης…

Πλάσμα που μαγικό γεννήθηκε…
Και τη μαγεία του να μοιραστεί ζητούσε…
Κι ας του στερήσαν τα φτερά στον κόσμο μας σαν ήρθε…

Ο γιος του Ήλιου θα ‘τανε θαρρώ…
Σπλάχνο μίας ολόγιομης Σελήνης…
Στων αστεριών το δρόμο αναθρεμένος…

Μία μορφή αντίκρισα απόψε…

Κι αν δεν κατάλαβες ακόμα, θα σου πω…
Δική σου είναι η μορφή…
Εσύ ‘σαι το αγρίμι…

Ό,τι πληγές σου άνοιξαν ζητάς να λησμονήσεις…
Να σπάσεις λαχταράς τις αλυσίδες…
Ψηλά στους ουρανούς για να πετάξεις…

Μία μορφή αντίκρισα απόψε…

Κι ήσουν εσύ…
Δε το μπορείς να υπομένεις τη σκλαβιά…
Δε το μπορείς να ζεις στη φυλακή τους…

1 σχόλιο:

mantinada είπε...

Για σένα γραμμένο, ένα χρόνο πριν...

Για σένα γραμμένο, δικό σου πάντα...

Όπως εγώ...

Καλό σου ξημέρωμα αγάπη μου!

ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΑΚΟΥΜΠΩ...

Οι σκέψεις γίνονται λέξεις και ξεχύνονται σαν άγρια άλογα που ελεύθερα καλπάζουν σε καταπράσινα λιβάδια...
Θεατής, ανήμπορος να τα ελέγξω, εγώ...
Το ποδοβολητό τους αισθάνομαι στο στήθος μου μέσα κάθε φορά που μια γραφή ολοκληρώνεται...
Παίρνει ζωή, οργανισμός αυτόνομος, μοναδικός...
Αναμνήσεις ενός μελλοντικού ονείρου...
Ξεκομμένο από κάθε παρελθόν ή παρόν...
Ικανό να προσφέρει τον Παράδεισο μέσα από της Κόλασης τις φλόγες...
Την ψυχή μου μπρος στα μάτια σας ακουμπώ...
Απόψε...

Blog Widget by LinkWithin