Κυριακή, 30 Μαρτίου 2008

Δε το μπορεί η νύχτα μακριά σου να περάσει..

Έξω λυσσομανάει ο άνεμος..
Μέσα η παγωνιά ως το κόκκαλο φτάνει και σα να το τρυπάει αισθάνομαι..
Παρηγοριά μου μόνη η σκέψη σου..
Αναμνήσεις στιγμών που στο πλάι σου έζησα..
Σαν σε όνειρο άπιαστο..
Και μια φωτογραφία σου..
Τ’ όνειρο ζωντανό να κρατάει..
Της μοναξιάς τον τρόμο να ξορκίζει..
Δύναμη ν’ αντλεί εκεί που πίστευα πως άλλη πια δεν έχω..

Δίχως την ανάσα σου ν’ αναπνεύσω προσπαθώ..
Ώρες αμέτρητες..
Ασφυκτιώντας..
Ως το ξημέρωμα να ‘ρθει..
Της ερημιάς τους εφιάλτες για λίγο να λυτρώσει..
Κι ύστερα πάλι απ’ την αρχή..
Σ’ έναν αγώνα άνισο..
Μ’ αντίπαλο το χρόνο..

Δε το μπορεί η νύχτα μακριά σου να περάσει..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΑΚΟΥΜΠΩ...

Οι σκέψεις γίνονται λέξεις και ξεχύνονται σαν άγρια άλογα που ελεύθερα καλπάζουν σε καταπράσινα λιβάδια...
Θεατής, ανήμπορος να τα ελέγξω, εγώ...
Το ποδοβολητό τους αισθάνομαι στο στήθος μου μέσα κάθε φορά που μια γραφή ολοκληρώνεται...
Παίρνει ζωή, οργανισμός αυτόνομος, μοναδικός...
Αναμνήσεις ενός μελλοντικού ονείρου...
Ξεκομμένο από κάθε παρελθόν ή παρόν...
Ικανό να προσφέρει τον Παράδεισο μέσα από της Κόλασης τις φλόγες...
Την ψυχή μου μπρος στα μάτια σας ακουμπώ...
Απόψε...

Blog Widget by LinkWithin