Τρίτη, 3 Ιουλίου 2007

Ματώνει η Ψυχή μου...


Στάλες αλμύρας το βλέμμα μου κομμάτιασαν...
Σ' είδα να φεύγεις...
Δε σ' αντίκρυσα μα σ' είδα...
Στις λέξεις κρυμμένο το "αντίο"...
Το "σ' αγαπώ" σου "φεύγω" ουρλιάζει...
Ματώνει η Ψυχή...

Δεν πονάει ο χωρισμός...
Κι ας ξέσκισες, κομμάτια χίλια, την καρδιά μου...
Δεν πονάει η μοναξιά...
Αυτή μ' ανάθρεψε, το ξέρεις...
Πονάει τα μάτια που κλείνεις...
Σ' όσα μαζί ονειρευτήκαμε...
Πονάει που σ' εμάς δεν πίστεψες...
Τα όπλα δίχως μάχη παρέδωσες...

Γαλήνια η θάλασσα ναυάγια κρύβει μέσα της...
Σύννεφο ξένο, μακρινό, τις νύχτες σου νότισε...
Σ' εκείνο ταξίδι ζήτησες...
Μ' εκείνο πίσω σου μ' άφησες...

Αντίο λοιπόν...
Εσύ το θέλησες...
Ποτέ κι ας μην το παραδέχτηκες...
Πίσω κι ας μείνω εγώ...
Με τη βροχή στα μάτια κρυμμένη...
Ανάμεσα σ' οθόνες και καλώδια...
Αναζητώντας τη μορφή σου...

Ανάσα μου...

8 σχόλια:

Παράφωνος είπε...

Αγαπητή μου σε ανακάλυψα από ένα λινκ που έδειχνε ότι με έβαλες στους αγαπημένους σου προορισμούς.

Τελικά η τιμή ήταν μεγαλύτερη αφού χρησιμοποίησες μια αγαπημένη φωτογραφία σε αυτό το πολύ όμορφο ποστ σου.

Τίποτε δεν είναι τυχαίο... και εγώ κρατάω την ανάσα μου μέχρι το επόμενο σου ποστ...

Με εκτίμηση

Παράφωνος

http://www.parafoniades.wordpress.com

mantinada είπε...

Να είσαι καλά παράφωνε.. Φαντάζομαι να βρω χρόνο και να ανεβάσω και κάποια άλλα που έχω γραμμένα...

Ανώνυμος είπε...

φοβερή σελίδα..... bv
τη βρήκα τυχαία..add to my favorites εννοείται.;)

eternal είπε...

Mantinada καλημέρα καταρχήν!
Είναι υ-π-έ-ρ-ο-χ-ο! Κόντεψα να κλάψω... :(

papios είπε...

μας ..... την ψυχολογια !
Αμαν νυχτιάτικα βρε πουλακι μου.

mantinada (Μαρία Κ.) είπε...

Γειά σου eternal, να είσαι καλά...
Καλησπέρα Παπάκι...
Σου 'χω κι άλλα τέτοια αφού σ' αρέσουν τόσο...

soul είπε...

....................

mantinada (Μαρία Κ.) είπε...

Να είσαι καλά soul...
Η δική σου η σιωπή ξέρω καλά τι σημαίνει...

ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΑΚΟΥΜΠΩ...

Οι σκέψεις γίνονται λέξεις και ξεχύνονται σαν άγρια άλογα που ελεύθερα καλπάζουν σε καταπράσινα λιβάδια...
Θεατής, ανήμπορος να τα ελέγξω, εγώ...
Το ποδοβολητό τους αισθάνομαι στο στήθος μου μέσα κάθε φορά που μια γραφή ολοκληρώνεται...
Παίρνει ζωή, οργανισμός αυτόνομος, μοναδικός...
Αναμνήσεις ενός μελλοντικού ονείρου...
Ξεκομμένο από κάθε παρελθόν ή παρόν...
Ικανό να προσφέρει τον Παράδεισο μέσα από της Κόλασης τις φλόγες...
Την ψυχή μου μπρος στα μάτια σας ακουμπώ...
Απόψε...

Blog Widget by LinkWithin