Σάββατο, 2 Ιουνίου 2007

Ένας ήρωας απόψε πεθαίνει



Η ώρα περνάει, τα μάτια δεν κλείνουν
ένας ήρωας απόψε πεθαίνει...
Άσε η νύχτα να γίνει δάκρυ και το δάκρυ φως
το σώμα γη και η ψυχή ουρανός....
Η αράχνη γνέθει τον ιστό της,
οι αμαρτωλές σκέψεις δολοφόνοι της νύχτας,
μακάβρια τελετουργία από αφύσικους θεατρίνους,
κανείς δε θέλησε να αλλάξει τον κόσμο,
πέσαν αμαχητί, έσκυψαν το κεφάλι,
ο ήρωας πλέον δε γελάει..
Με ήχους βροχής, σα νότες εμπλουτισμένες από μέθη,
κρεμασμένη η ανάσα που τώρα πέφτει,
σβηνει, έγινε η ανάσα θηλειά που τώρα πια σε πνίγει,
ο χτύπος της καρδιάς ανάποδα το χρόνο μετρά,
ο ήρωας έφυγε παντοτινά...
Τα ένοχα όνειρα με βρήκαν εντός, γι' αυτό σιγοτραγουδάω,
η καρδιά έγινε κάστρο από νάρκισο τυλιγμένη,
γεμάτη πεύκα σκοτεινά και ομίχλη καλυμένη,


ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ ΑΠΟΨΕ ΠΕΘΑΙΝΕΙ...

1 σχόλιο:

mantinada είπε...

Ένα υπέροχο κομμάτι...
Αγαπημένο...

ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΑΚΟΥΜΠΩ...

Οι σκέψεις γίνονται λέξεις και ξεχύνονται σαν άγρια άλογα που ελεύθερα καλπάζουν σε καταπράσινα λιβάδια...
Θεατής, ανήμπορος να τα ελέγξω, εγώ...
Το ποδοβολητό τους αισθάνομαι στο στήθος μου μέσα κάθε φορά που μια γραφή ολοκληρώνεται...
Παίρνει ζωή, οργανισμός αυτόνομος, μοναδικός...
Αναμνήσεις ενός μελλοντικού ονείρου...
Ξεκομμένο από κάθε παρελθόν ή παρόν...
Ικανό να προσφέρει τον Παράδεισο μέσα από της Κόλασης τις φλόγες...
Την ψυχή μου μπρος στα μάτια σας ακουμπώ...
Απόψε...

Blog Widget by LinkWithin