Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2008

Τα μάτια μην κλείνεις...

Ζηλεύω τις νύχτες
που μόνη μου μένω
και έξω απ' το παράθυρο
τ' αστέρια 'γναντεύω.

Πονάω τις νύχτες
που μόνη κοιμάμαι
και χίλιοι εφιάλτες
το μυαλό μου κεντάνε.

Πονάω που ξέρω
οι ευχές δε μετράνε
μπροστά σε ενοχές
που χρόνια κρατάνε.

Και πως να παλεύω
να έχω ελπίδες
όταν, στους ώμους, τα φτερά
ξεσκίζουν λεπίδες.

Βαθιές οι πληγές,
κανείς δεν τις βλέπει,
πονάει η αντοχή,
σκοτώνουν τα "πρέπει".

Σε ψαχνώ παντού,
ζητάω βοήθεια,
δεν έχω άλλη δύναμη
στο λέω αλήθεια.

Τα μάτια μην κλείνεις,
το χέρι σου δως μου,
οι δυο μαζί θα φτάσουμε
στα πέρατα του κόσμου.

3 σχόλια:

Nefelovatis είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
mantinada (Μαρία Κ.) είπε...

Δεν υπάρχει Φως χωρίς Σκοτάδι μα ούτε και το αντίστροφο...
Yin και Yang σε μια αιώνια εσωτερική διαμάχη...
Πέρασα στο σκοτεινό κομμάτι Ουρανέ μου,
δε γνωρίζω πόσο θα βρίσκομαι σ' αυτό πριν επιστρέψω στο Φως...
Για την ώρα στην ερημιά μου πορεύομαι αναζητώντας τη διέξοδο εκείνη που θα με οδηγήσει απ' το σκοτάδι στο Φως...
Μα δε χρειάζεται ν' ανησυχείς...
Αργά ή γρήγορα θα τα καταφέρω φαντάζομαι, ελπίζω, εύχομαι...
Πάντα τα καταφέρνω ως τώρα...

Καλό μας ξημέρωμα...
Κι εύχομαι, για μένα τουλάχιστο, να μην αργήσει...
Φιλιά!

Black_BattleDragon είπε...

Βαθιές οι πληγές,
κανείς δεν τις βλέπει,
πονάει η αντοχή,
σκοτώνουν τα "πρέπει".

Δεν νομίζω ότι έχω λόγια για να σχολιάσω ειδικά αυτή σου τη στροφή...

Ένα έχω να σου πώ...στο είχα πέι άλλωστε και την πρώτη φορά που επικοινωνήσαμε...Μην αφήσεις!!!

...ένα δάκρυ πικρό απλά άσε να στάξει...να ξεπλύνει από τη καρδιά σου το σκοτάδι...και να υπάρξει χώρος για Φως!!

Ελπίζω το ξημέρωμα να έρθει γρήγορα Μαράκι...και ο ήλιος να είναι πιο λαμπερός απο ποτέ!!

Πολλά φιλιά!!

ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΑΚΟΥΜΠΩ...

Οι σκέψεις γίνονται λέξεις και ξεχύνονται σαν άγρια άλογα που ελεύθερα καλπάζουν σε καταπράσινα λιβάδια...
Θεατής, ανήμπορος να τα ελέγξω, εγώ...
Το ποδοβολητό τους αισθάνομαι στο στήθος μου μέσα κάθε φορά που μια γραφή ολοκληρώνεται...
Παίρνει ζωή, οργανισμός αυτόνομος, μοναδικός...
Αναμνήσεις ενός μελλοντικού ονείρου...
Ξεκομμένο από κάθε παρελθόν ή παρόν...
Ικανό να προσφέρει τον Παράδεισο μέσα από της Κόλασης τις φλόγες...
Την ψυχή μου μπρος στα μάτια σας ακουμπώ...
Απόψε...

Blog Widget by LinkWithin