Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2008

Μια στάλα Έρωτα...



Μια στάλα Έρωτα κι απόψε θα κυλήσει
σ' ένα σεντόνι έρημο και μοναχό,
οφθαλμαπάτες της μορφής σου θα γεννήσει
για να χαθώ μες στο κορμί σου το ζεστό...

Λειψές οι μέρες δίχως τα φιλιά σου,
σκοτάδι γύρω και παλεύω να σωθώ,
και τι δε θα 'δινα για μια αγκαλιά σου,
για έν' ακόμα τρυφερό σου "Σ' αγαπώ"...

Λίγος ο χρόνος πριν ξανά εμείς βρεθούμε,
πολύς ο πόνος που είμ' ακόμα μακριά,
σαν δυο ψυχές που 'γίναν ένα θα ενωθούμε,
ξανά στους ώμους θα καρφώσουμε φτερά...

2 σχόλια:

mantinada (Μαρία Κ.) είπε...

Γράφτηκε για σένα,
μια μοναχική νύχτα που μόνη συντροφιά είχα τη σκέψη σου,
δε μπορώ παρά να στο χαρίσω...

Αφιερωμένο με όση δύναμη διαθέτει η αγάπη μου για σένα,
πολλά φιλιά Ουρανέ μου!

Νεφελοβάτης είπε...

Σταλαγματιά σταλαγματιά η στάλα λίμνη γίνεται, και κείνη θάλασσα, μια θάλασσα αγάπης, που Ζωή κυοφορεί, πουν’ όνειρα γιομάτη..

Φιλιά σου Θάλασσα..

ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΑΚΟΥΜΠΩ...

Οι σκέψεις γίνονται λέξεις και ξεχύνονται σαν άγρια άλογα που ελεύθερα καλπάζουν σε καταπράσινα λιβάδια...
Θεατής, ανήμπορος να τα ελέγξω, εγώ...
Το ποδοβολητό τους αισθάνομαι στο στήθος μου μέσα κάθε φορά που μια γραφή ολοκληρώνεται...
Παίρνει ζωή, οργανισμός αυτόνομος, μοναδικός...
Αναμνήσεις ενός μελλοντικού ονείρου...
Ξεκομμένο από κάθε παρελθόν ή παρόν...
Ικανό να προσφέρει τον Παράδεισο μέσα από της Κόλασης τις φλόγες...
Την ψυχή μου μπρος στα μάτια σας ακουμπώ...
Απόψε...

Blog Widget by LinkWithin