Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2008

Έλα...



Που να 'βρω σώμα, για να σ' αγγίξω,
όλο καλώδια και συγκολλήσεις,
σε ποια πανσέληνο να σε φιλήσω,
βραχυκυκλώματα... θα με διαλύσεις!

Στα όνειρα σου κρυφά μ' αναζητάς,
όμως το χάραμα και πάλι θα με δώσεις,
στο διαφημιστικό χαμογελάς
σε μένα που σε λίγο θα σκοτώσεις...

Πέφτω απάνω σου σαν την βροχή
μ' αγγίζω μόνο μια ομπρέλα,
και συ από κάτω μοναχή,
ένα παράθυρο στην τρέλα...

Έλα…

Είμαι ένα τρένο μ' άδεια βαγόνια,
που πάει κι έρχεται μόνο για σένα
κι από τα τόσα, τα τόσα δρομολόγια,
εσύ δεν μπήκες ποτέ σου σε κανένα...

Πέφτω απάνω σου σαν την βροχή
μ' αγγίζω μόνο μια ομπρέλα,
και συ από κάτω μοναχή,
ένα παράθυρο στην τρέλα...

Έλα…

ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΑΚΟΥΜΠΩ...

Οι σκέψεις γίνονται λέξεις και ξεχύνονται σαν άγρια άλογα που ελεύθερα καλπάζουν σε καταπράσινα λιβάδια...
Θεατής, ανήμπορος να τα ελέγξω, εγώ...
Το ποδοβολητό τους αισθάνομαι στο στήθος μου μέσα κάθε φορά που μια γραφή ολοκληρώνεται...
Παίρνει ζωή, οργανισμός αυτόνομος, μοναδικός...
Αναμνήσεις ενός μελλοντικού ονείρου...
Ξεκομμένο από κάθε παρελθόν ή παρόν...
Ικανό να προσφέρει τον Παράδεισο μέσα από της Κόλασης τις φλόγες...
Την ψυχή μου μπρος στα μάτια σας ακουμπώ...
Απόψε...

Blog Widget by LinkWithin