Παρασκευή, 12 Απριλίου 2013

Πώς να ζω...





Το ρολόι μετράει της φυγής σου το βήμα  
Κάθε πράξη σου θύτης κι η καρδιά μου το θύμα... 

Τόσες νύχτες σε ψάχνω κι όλο βρίσκω απουσία
Θέλω πάλι να κλάψω μα δεν έχει αξία...

Μες στους δρόμους γυρίζω μήπως βρω κάποια λύση
το μυαλό να ξεχάσει κι η καρδιά να σε σβήσει...

Όλα μοιάζουν αστεία στης ζωής το ταξίδι
Λέξεις δίχως ουσία όλα όσα μου κρύβεις...

Κάθε σκέψη μου τώρα εφιάλτης και πόνος
Στου ονείρου τη χώρα είσαι θάνατος μόνος...

Πώς να ζω...
Δε σε φτάνω...
Προσπαθώ...
Μα σε χάνω...

Δυο ματιές σε μια μνήμη και χιλιόμετρα πόθος
Αγκαλιά που δεν κλείνει κι η σιωπή σου ένας φόβος...

«Θα σε σκέφτομαι πάντα», «Σ’ αγαπάω, να το ξέρεις»
Όλα όσα σου είπα κι όλα όσα δε θέλεις...

Δίχως νόημα τώρα κάθε ήλιου αχτίδα
Όσα ζω μια συνήθεια και καμία ελπίδα...

Το σκοτάδι της νύχτας να με βρει περιμένω
Αν μπορούσα ν’ αλλάξω όλα όσα υπομένω...

Πώς να ζω...
Δε σε φτάνω...
Προσπαθώ...
Μα σε χάνω...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΑΚΟΥΜΠΩ...

Οι σκέψεις γίνονται λέξεις και ξεχύνονται σαν άγρια άλογα που ελεύθερα καλπάζουν σε καταπράσινα λιβάδια...
Θεατής, ανήμπορος να τα ελέγξω, εγώ...
Το ποδοβολητό τους αισθάνομαι στο στήθος μου μέσα κάθε φορά που μια γραφή ολοκληρώνεται...
Παίρνει ζωή, οργανισμός αυτόνομος, μοναδικός...
Αναμνήσεις ενός μελλοντικού ονείρου...
Ξεκομμένο από κάθε παρελθόν ή παρόν...
Ικανό να προσφέρει τον Παράδεισο μέσα από της Κόλασης τις φλόγες...
Την ψυχή μου μπρος στα μάτια σας ακουμπώ...
Απόψε...

Blog Widget by LinkWithin