Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009

Ζω...


Αγκαλιά μ' ένα στίχο...
συντροφιά με δυο λέξεις...
στα σκοτάδια μιας σκέψης...
στου ονείρου τον ήχο...

Δεν ξεχνώ...
δε θυμάμαι...
μόνο ζω...
κι ας πεθαίνω...

1 σχόλιο:

mantinada είπε...

Για σένα ζω...
Για σένα πεθαίνω...

Ουρανέ μου...

ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΑΚΟΥΜΠΩ...

Οι σκέψεις γίνονται λέξεις και ξεχύνονται σαν άγρια άλογα που ελεύθερα καλπάζουν σε καταπράσινα λιβάδια...
Θεατής, ανήμπορος να τα ελέγξω, εγώ...
Το ποδοβολητό τους αισθάνομαι στο στήθος μου μέσα κάθε φορά που μια γραφή ολοκληρώνεται...
Παίρνει ζωή, οργανισμός αυτόνομος, μοναδικός...
Αναμνήσεις ενός μελλοντικού ονείρου...
Ξεκομμένο από κάθε παρελθόν ή παρόν...
Ικανό να προσφέρει τον Παράδεισο μέσα από της Κόλασης τις φλόγες...
Την ψυχή μου μπρος στα μάτια σας ακουμπώ...
Απόψε...

Blog Widget by LinkWithin