Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2008

Ένα γράμμα...



Πόσος καιρός πέρασε δίχως να σου γράψω…
Πόσα δάκρυα στης απουσίας σου το χρόνο κύλησαν…
Πόσα όνειρα τυλίχτηκαν στις φλόγες, πίσω αφήνοντας στάχτες κι αποκαΐδια…
Και να ‘μαι τώρα εδώ…
Χαρτί και μελάνι…
Πόνος και δάκρυ…
Σ’ έναν αγώνα δρόμου ως την καρδιά σου…

Γιατί να γράφω έπαψα ρωτάς…
Γιατί τα χείλη πια χαμόγελο δεν έχουν…
Απαντήσεις γυρεύεις…
Κρυμμένες μέσα σου τις έχεις…

Απαντήσεις…

Πώς να μπορέσω στις σκέψεις μου μορφή να δώσω…
Πώς να σου δώσω εικόνες για να δεις…
Να τρομάξεις δε θέλω…

Θεριά το μυαλό μου κατακλύζουν…
Και μια σκιά…
Φερμένη από το παρελθόν σου να διεκδικήσει το μέλλον σου…

Άγγελος μαύρος είναι…
Άγγελος θανάτου…
Σκοτώνει την ψυχή σου…
Τεμαχίζει τις αντοχές μας…
Την πνοή της αγάπης μας να πάρει θέλει…

Την παρουσία της κοντά σου αισθάνομαι…
Χάνομαι…
Στο σκοτάδι βουλιάζω…
Μόνη…
Ασφυκτιώ τη σωτηρία γυρεύοντας…
Σ’ ένα ταξίδι στου δικού μας κόσμου τα σοκάκια…
Σ’ ένα ταξίδι που αρνήθηκες να κάνεις…

Σ’ έχει στοιχειώσει η μορφή της…
Αλυσίδες ενοχές…
Κι αρρώστια μοναξιά…
Δεσμά που η αγάπη μου πως θα σπάσει πίστεψα…
Κι ο έρωτάς μου φάρμακο να σε λυτρώσει…
Γελάστηκα…

Δύναμη τώρα στα λόγια σου ψάχνω…
Δύναμη στο σκοτάδι της ν’ αντισταθώ…
Δύναμη στο φως να σε κρατήσω…

Πώς να αντέξω τη σιωπή…
Την ερημιά πώς να παλέψω…

Σ’ αγαπώ…
Έλα…
Στον ουρανό μας πάλι να πετάξουμε…

Γλυκό φιλί θα στείλω να σε βρει…
Και δυό στιχάκια…

“Όσο κι αν πω πως σ’ αγαπώ λίγο θα είναι φως μου…
Πως σε λατρεύω θα σου πω, πως είσ’ ο ουρανός μου…”

Σε περιμένω…
Πάλι για να ‘ρθεις…
Σε περιμένω…
Ξανά για ν’ ανασάνω…

Σε φιλώ…
Γλυκό μου όνειρο…


Μια θάλασσα…
Η δική σου…

4 σχόλια:

Black_BattleDragon είπε...

Αχ ρε Μαρακι αυτή σου η πένα...προέκταση της καρδιάς σου είναι!!! Στο ρυθμό των χτύπων της γράφει...σαν καλορυθμισμένος καρδιογράφος!!!
Με κάθε της χτύπο και μία λέξη.

mantinada είπε...

Όχι και τόσο καλορυθμισμένος φιλαράκι... Όχι και τόσο...

Να είσαι καλά,
φιλιά!

Νεφελοβάτης είπε...

Τη λατρεύω τη Θάλασσα…

mantinada (Μαρία Κ.) είπε...

Κι εγώ τον Ουρανό, σαν ένα μ' εκείνη γίνεται, εκεί, στην άκρη του ορίζοντα κι αδύνατο να ξεχωρίσεις είναι που αρχίζει ο ένας ή που τελειώνει ο άλλος...

ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΑΚΟΥΜΠΩ...

Οι σκέψεις γίνονται λέξεις και ξεχύνονται σαν άγρια άλογα που ελεύθερα καλπάζουν σε καταπράσινα λιβάδια...
Θεατής, ανήμπορος να τα ελέγξω, εγώ...
Το ποδοβολητό τους αισθάνομαι στο στήθος μου μέσα κάθε φορά που μια γραφή ολοκληρώνεται...
Παίρνει ζωή, οργανισμός αυτόνομος, μοναδικός...
Αναμνήσεις ενός μελλοντικού ονείρου...
Ξεκομμένο από κάθε παρελθόν ή παρόν...
Ικανό να προσφέρει τον Παράδεισο μέσα από της Κόλασης τις φλόγες...
Την ψυχή μου μπρος στα μάτια σας ακουμπώ...
Απόψε...

Blog Widget by LinkWithin