Κυριακή, 21 Νοεμβρίου 2010

Ο χορός της λήθης...


Ήταν φαίνεται μοιραίο
Τ(ο) όνειρο το πιο ωραίο
Να ‘σαι εσύ αυτό

Κι η στιγμή αυτή που σ’ είδα
Στο σκοτάδι ηλιαχτίδα
Που τη νοσταλγώ

Μια παράξενη μαγεία
Παραμύθι για βιβλία
Μες στα μάτια σου

Κι αν για μια στιγμή τα κλείσεις
Κι έξω μόνη μου μ’ αφήσεις
Νιώθω θα χαθώ

Παγών(ει) η νύχτα κι είμ(αι) εδώ
Στης λήθης το φρικτό χορό
Πώς να λησμονήσω, πώς,
Χτυπά η καρδιά κι εσύ θεός...

Το φιλί σου φαντασία
Της ζωής μου η ουσία
Που δεν πρόφτασα

Κι αν ζητάω να γυρίσεις
Λες πως φταίνε οι αναμνήσεις
Μα σ’ αγάπησα

Παγών(ει) η νύχτα κι είμ(αι) εδώ
Στης λήθης το φρικτό χορό
Πώς να λησμονήσω, πώς,
Χτυπά η καρδιά κι εσύ θεός...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΑΚΟΥΜΠΩ...

Οι σκέψεις γίνονται λέξεις και ξεχύνονται σαν άγρια άλογα που ελεύθερα καλπάζουν σε καταπράσινα λιβάδια...
Θεατής, ανήμπορος να τα ελέγξω, εγώ...
Το ποδοβολητό τους αισθάνομαι στο στήθος μου μέσα κάθε φορά που μια γραφή ολοκληρώνεται...
Παίρνει ζωή, οργανισμός αυτόνομος, μοναδικός...
Αναμνήσεις ενός μελλοντικού ονείρου...
Ξεκομμένο από κάθε παρελθόν ή παρόν...
Ικανό να προσφέρει τον Παράδεισο μέσα από της Κόλασης τις φλόγες...
Την ψυχή μου μπρος στα μάτια σας ακουμπώ...
Απόψε...

Blog Widget by LinkWithin