Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

Αν ήταν πέτρα η μοναξιά...



Αν ήταν πέτρα η μοναξιά θα μου ‘χτιζα παλάτι
Με άπειρα πατώματα κι ένα σωρό δωμάτια,
Με καναπέδες πέτρινους και πέτρινα κρεβάτια,
Ολόλευκα και παγερά ως χιόνι στο βουνό.
Με βρύσες που θα έρρεαν υφάλμυρο υγρό
Όπως το δάκρυ που κυλά απ’ τα δικά μου μάτια
Κάθε νυχτιά που χάνομαι σ’ ονείρων μονοπάτια
Καρτερικά προσμένοντας εσένα που ζητώ.

Αν ήταν πέτρα η μοναξιά θα ‘σπαγε σε κομμάτια
Μ’ ένα μου βλέμμα μοναχά στ’ απέραντο κενό,
Χρυσή να γίνει αμμμουδιά σ’ ωκεανού νερό
Να τη χτυπούν τα κύματα ως των θεών τα χάδια.
Κι όλο σ’ αγνάντι πέτρινο θα ‘βγαινα να κοιτώ
Των αστεριών τη διαδρομή στο σκοτεινό ουρανό
Ελπίζοντας στου ταξιδιού που διάλεξες να κάνεις
Στερνό λιμάνι σου εγώ μια μέρα να γενώ.

Αν ήταν πέτρα η μοναξιά... αν ήταν από πέτρα...
Όμως δεν είναι! Και μπορώ αυτό να σου το πω...
Είν’ η καρδιά σου πέτρινη και τις πληγές μου μέτρα
Χρόνια που μένουν ανοιχτές όσο κι αν σ’ αγαπώ.

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΑΚΟΥΜΠΩ...

Οι σκέψεις γίνονται λέξεις και ξεχύνονται σαν άγρια άλογα που ελεύθερα καλπάζουν σε καταπράσινα λιβάδια...
Θεατής, ανήμπορος να τα ελέγξω, εγώ...
Το ποδοβολητό τους αισθάνομαι στο στήθος μου μέσα κάθε φορά που μια γραφή ολοκληρώνεται...
Παίρνει ζωή, οργανισμός αυτόνομος, μοναδικός...
Αναμνήσεις ενός μελλοντικού ονείρου...
Ξεκομμένο από κάθε παρελθόν ή παρόν...
Ικανό να προσφέρει τον Παράδεισο μέσα από της Κόλασης τις φλόγες...
Την ψυχή μου μπρος στα μάτια σας ακουμπώ...
Απόψε...

Blog Widget by LinkWithin